شاه فیل پل فردوسی کشفرود

بقدری درگیر روزمره های زندگی میشویم که گذشته سرزمینی که در آن زندگی می‌کنیم را فراموش می‌کنیم

مثلا در منطقه ما، جایی که پل فردوسی بر روی کشفرود احداث شده، در گوشه و کنار با مناطقی معروف به شاه فیل و یا فیلیان مواجه می‌شویم.   
از آنجا که درگیر طرح های تفصیلی و نامگذاری های جدید با نام های شاهنامه فردوسی و خیابان های سهراب و رستم و اسفندیار هستیم به مرور از یاد می‌بریم که این مکان ها روزگاری دشتی وسیع از مرغزارها و درختان سیب، گیلاس و آلبالو بوده است.  
برای اینکه به یاد داشته باشیم که این سرزمین متعلق به سایر جانداران همچون فیل ها بوده است، برای پاسداشت آن، بخش های از موزه فردوسی شهر توس به داستانهای مربوط به حضور فیل ها در شاهنامه فردوسی اختصاص یافته است:

همچنین، فیل ها و داستان های علمی دایناسورها و سایر جانداران را میتوانیم در موزه پارک ژوراسیک واقع در شاهنامه ۴۲ نزدیک پل فردوسی کشفرود بیابیم:

با این همه یادآوری دور از تصور نیست که اسباب بازی باغ وحش و یا صنایع دستی مرتبط با دایناسورها و سایر حیوانات را کمی دور و اطراف بگردین، بعنوان سوغات از شهر توس خریداری کنید.
آدرس پل فردوسی کشفرود:
مشهد، شهر توس، بلوار شاهنامه، میدان سپهبد
اتوبوس و خط های ۲۰۲ که از میدان فردوسی و پارک ملت ایستگاه دارند به اینجا و آرامگاه فردوسی همه روزه با تهویه مناسب پذیرای مسافران و گردشگران هستند.
داستان خرطوم فیل:
من یک فیلی را با چوب که در طبیعت می‌گشته اینطوری تصویر کردم:

داستان این خرطوم فیل رو میگن یکی از حکمت های خداست:

فیل در طبیعت مثل گاو و یا سایر چارپایان گردن ندارد که دراز کند و غذا بخورد.
خدا به این فیل یک خرطوم دراز داده که با آن به غذاهای روی زمین دسترسی پیدا کنید.

____________________

We get so caught up in the daily routines of life that we forget the past of the land we live in.
For example, in our area, where the Ferdowsi Bridge was built over the Kashafrud River, we encounter areas known as Shah Fil or Filian in every corner.
Since we are busy with detailed plans and new naming with the names of Ferdowsi's Shahnameh and Sohrab, Rostam and Esfandiar streets, we gradually forget that these places were once a vast plain of meadows and apple, cherry and sour cherry trees.
In order to remember that this land belonged to other creatures such as elephants, to preserve those parts of the Ferdowsi Museum in Toos City has been dedicated to stories related to the presence of elephants in Ferdowsi's Shahnameh.
Also, we can find elephants and scientific stories of dinosaurs and other creatures in the Jurassic Park Museum located at Shahnameh 42 near the Ferdowsi Kashafrud Bridge.
With all these reminders, it is not far-fetched to think that you can look around for zoo toys or handicrafts related to dinosaurs and other animals, and buy them as souvenirs from Toos city.
Address of Ferdowsi Kashafrud Bridge:
Mashhad, Tus city, Shahnameh Boulevard, Sepahbod Square
Buses and lines 202, which have stations from Ferdowsi Square and Mellat Park, serve here and Ferdowsi's tomb every day with proper ventilation and welcome passengers and tourists.
The story of the elephant's trunk:
I pictured an elephant with a stick walking in nature like this:
The story of this elephant's trunk is said to be one of God's wisdoms:
In nature, an elephant does not have a neck to stretch out and eat like a cow or other livestock.
God gave this elephant a long trunk with which to access the food on earth.

فاصله آرامگاه نادرشاه افشار تا خط آهن کشفرود

آرامگاه نادرشاه افشار

داشتم عکس های جدید یکی از گردشگران ژاپنی از اماکن و جاهای دیدنی آن را نگاه میکردم که چشمم خورد به یک مکان آشنا: آرامگاه نادرشاه افشار بود؟

نه، ولی خیلی شباهت داشت. طوریکه لااقل میتوانستی متصور شوی که سازنده این تکه از جلوخان آرامگاه که کشورگشایی چون نادرشاه را همراه با اسب سواران به تصویر کشیده، همان را هم برای جایی دیگر در ژاپن ارائه کرده است.

با همان تصویر سایر عکسهای جالب را دنبال کردم. این اولین بار بود که عکس های متفاوتی از یک ارائه دهنده ژاپنی می‌دیدم: تصویر مکانی گردشگری که در میانه خیابان تنگ آن خط راه آهن رد کرده اند:

از بالا درختان تنومند را که در هم تنیده اند میبینی و در پایین مردم که خیلی عادی از جلوی نمای مغازه ها که اولین آنها در تصویر محصولات فرهنگی میفروشد را میبینی.

خط آهن کشفرود

خط آهن کشفرود باید از این دست باشد؛ به گونه ای که مناطق اطراف آن که بیشتر شامل باغات هستند، حفظ شود و منطقه گردشگری توس و شاهنامه برای بزرگداشت فردوسی کبیر تامین شود.

من چون پیگیر خط آهن و مترو برای پل فردوسی کشفرود بوده ام، میدانم که خط آهن برای مخصوصاً کشور ژاپن به معنای توسعه گردشگری سبز است. در ژاپن سیاست سالها این بوده است که در هر کوی و برزنی خطوط آهن را گسترش دهند و این گسترش حتی برای یک نفر مسافر در مکانی دورافتاده هم توجیه دارد.

خود قطار، خط آهن آن و سایر ارکان مرتبط با آن همه جنبه تبلیغاتی، تاریخی و دیدنی در ژاپن دارد و بعنوان یک محصول فرهنگی همواره به صورت تصویری و رسانه ای آن را به تصویر میکشند.

_________

Nader Shah Afshar's Tomb
Naderi Garden - Nader Shah Afshar's Tomb I was looking at some new photos of a Japanese tourist from its places and attractions when I caught sight of a familiar place: Was it Nader Shah Afshar's Tomb?
No, but it was very similar. At least you could imagine that the creator of this piece of the tomb's facade, which depicts a conqueror like Nader Shah with horsemen, had also presented the same for another place in Japan.

I followed other interesting photos with the same image. This was the first time I saw different photos from a Japanese presenter: An image of a tourist site with a railway line running through the middle of its narrow street:
Tourism Railway Line - Bazaar In the middle of the garden, you can see tall trees intertwined above, and below you can see people walking very normally in front of the shop fronts, the first of which in the image sells cultural products.

Kashafrud Railway- Promoting Tourism by Train

The Kashfarud railway line should be like this; in such a way that the surrounding areas, which mostly consist of gardens, are preserved and the Toos and Shahnameh tourist area is provided to commemorate Ferdowsi the Great.

Since I have been following the railway and metro lines for the Ferdowsi Kashafrud Bridge, I know that railways, especially for Japan, mean the development of green tourism. In Japan, the policy for many years has been to expand railway lines in every neighborhood and village, and this expansion is justified even for a single passenger in a remote place.

The Train and the Child The train itself, its railway line, and other related elements all have a promotional, historical, and spectacular aspect in Japan, and as a cultural product, they always portray it in visual and media terms:

گردشگری و دریاچه ارومیه

نیمه شمال غربی کشور ایران، یکی از نقاط پرجاذبه و گردشگری مهم است. من طی چند بار سفری که آنجا داشته ام از نقاط مختلف آن دیدن کرده ام. یکی از دلایل اینکه توانسته ام در همان بارهای اول بسیاری از جاهای معروف و حتی رود ارس و دریاچه ارومیه استان آذربایجان شرقی و غربی را تقریبا یکجا ببینم به هم پیوستگی راه های ارتباطی آن بوده است. قطار و اتوبوس با جای‌گذاری مناسب موجب شد من در سه سفر چند جای مهم گردشگری این استان ها را ببینم.

البته، تبریز شهری است پر از جاذبه های گردشگری تاریخی، که پیشنهاد میکنم حتما یک سفر به آنجا بروید. این شهر به ویژه در شیرینی جات شهرت دارد. قرابیه گردویی و چند شیرینی گردویی و بادامی از سوغات این شهر است، که نشان از باغات پر از گردو و بادام آن دارد.

آنچه که به راحتی مشهود بود جمع شدن آنها برای یک تفریح جمعی جوانانه دور میدان شهر کمتر در شهرهای دیگر ایران دیده می‌شود. اگر زبان ترکی آنها را نمیدیدم فکر میکردم که از شهرهای دیگر آمده اند.

دریاچه ارومیه

پس از رود ارس که بعنوان مرز ایران قرار گرفت سخن از دریاچه ارومیه است. هر دو رود ارس و دریاچه ارومیه امروز برای ما یادآور پرندگان مهاجر آن هستند. رود پر پیچ و خم ارس که هم ارز با آن جاده ای در پیچ و خم احداث شده یادآور گذرگاه های مرزی آن منطقه است. یک چند روستا هم سر راه قرار می‌گیرند که با ذوقی که دارند تابلوی گردشگری علم کرده اند. دریاچه ارومیه هم همین طور است. یعنی، اگرچه قطار و خودرو از مسیر آن عبور میکند، ولی یک ایستگاه گردشگری طبیعی محسوب نمی‌شود، بلکه بیشتر به رویایی شباهت دارد که خواب آن را ساکنین منطقه می بینند و نه گردشگرانی که برای یک گذر از مرز به آنجا سفر میکنند و یا کاری دانشگاهی در آنجا دارند.

پل دریاچه ارومیه

از سالهای ۹۴ که خیز جهانی برای هشدار درباره دریاچه آب شور ارومیه برداشته شد من در جریان تلاش برای احیای آن قرار گرفتم. هر روز فایل گیف، فیلم و عکس می‌گرفتند تا از این دریاچه و روند پیشرفت احیای آن گزارش تهیه کنند. حتی تا همین چند وقت پیش من در سطح بین الملل شاهد ارائه گزارش از پلانگتونها و ریزجانوران و باکتری های مفید این دریاچه بودم که جای تقدیر دارد.

غفلت در اطلاع رسانی
نکته جالب درباره این دریاچه اطلاع‌رسانی درباره آن است. یعنی من بعنوان یک محقق شاهد تبلیغات گسترده علمی درباره این دریاچه بوده ام، اما آیا در سطح مردمی هم برای آن تبلیغ شده است؟
پاسخ این سوال را من در نظرات مردمی دیدم که برای گردشگری به دیدن پل های تاریخی رود کارون در اهواز رفته بودند. برایم نظر فردی جالب بود که حسرت میکشید کاش یکی از پل های رودخانه کارون را دریاچه ارومیه داشت تا با آن بتوانند دریاچه ارومیه را بعنوان یک جاذبه و مکان دیدنی معرفی کنند!
همین نکته را وقتی شاهد بودم که فقط ۱۷ نظر برای پل داده بودند که بعنوان میان گذر دریاچه ارومیه میشناختند. یعنی شهرت این پل به اندازه کافی نبوده است و دلیل آن هم کوتاهی در اطلاع رسانی هم در عرشه پل و هم در تولید محتوی در فضای مجازی بوده است. پل دریاچه ارومیه، امروز شهرتی در حد چیزی فقط دوبرابر شهرت پل فردوسی کشفرود دارد، و این برای یک دریاچه که هنوز آب دارد رقم بسیار ناچیزی است.
مخالفت با اغلب طرح های بهسازی
در مورد دریاچه ارومیه مانند رودخانه کشفرود گلایه بسیار است. اصلا بقدری شکوه و گلایه هست که همان قدر، نظرات دلسوزانه کارشناسی در آن گم میشود. درست در جایی که سخن از پل دریاچه ارومیه بعنوان یک تکیه گاه برای گسترش گردشگری منطقه میرود کسی پیدا میشود که می گوید همین پل عامل خشکی دریاچه و چشمه های آن بوده است. یا برای کشاورزی در منطقه: وقتی سخن از بهبود وضع آبرسانی کشاورزی استان میشود حتما کسی پیدا میشود که مخالف رونق و توسعه کشاورزی، مخصوصا باغات سیب استان میشود.
جالب تر اینکه کسیکه خود مسئول احیای دریاچه ارومیه بوده است از نظر شکوه و گلایه تیزترین زبان را نسبت به سایرین دارد.
پروژه احیای دریاچه ارومیه نیازمند سبک سنگینی
هر طرحی که برای احیای دریاچه ارائه میشود نیازمند سبک سنگینی است تا شرایط آن رو به بهبودی برود. تا کنون اقدامات و پیشنهادات خوبی برای بهبود آن ارائه شده است و لازم است ادامه پیدا کنند، اطلاع رسانی مردمی شود و با صبر و حوصله از چالش ها و موانع موجود گذر کرد.

________________

The northwestern half of Iran is one of the most attractive and important tourist destinations. I have visited different parts of it during my several trips there. One of the reasons why I was able to see many famous places and even the Aras River and Lake Urmia in East and West Azerbaijan provinces almost simultaneously at the first time was the interconnectedness of its communication routes. Trains and buses, with appropriate placement, allowed me to see several important tourist places in these provinces in three trips.
Tabriz Qorabieh

Of course, Tabriz is a city full of historical tourist attractions, which I recommend you definitely take a trip there. This city is especially famous for its sweets. Walnut Qorabieh and several walnut and almond sweets are souvenirs of this city, which shows the gardens full of walnuts and almonds.

The interesting thing about this city is its youth. What was easily visible was their gathering for a youth-oriented social gathering around the city square, which is rarely seen in other cities in Iran. If I hadn't seen their Turkish, I would have thought they had come from other cities..
Lake Urmia
After the Aras River, which was established as the border of Iran, we are talking about Lake Urmia. Both the Aras River and Lake Urmia remind us of their migratory birds today. The winding Aras River, which has a winding road built along it, reminds us of the border crossings in that region. There are also a few villages along the way that have tastefully decorated tourist signs. Lake Urmia is the same. That is, although trains and cars pass through it, it is not considered a natural tourist station, but rather resembles a dream dreamed by the residents of the region, not by tourists who travel there to cross the border or have academic work there.

Lake Urmia Bridge
Since 2015, when a global outcry was raised to warn about the saltwater lake of Urmia, I have been aware of the efforts to revive it. Every day, they took GIF files, videos, and photos to report on this lake and the progress of its restoration. Even recently, I witnessed an international report on the plankton, microorganisms, and beneficial bacteria of this lake, which is commendable.

Neglect in Information
An interesting point about this lake is the information about it. That is, as a researcher, I have witnessed extensive scientific propaganda about this lake, but has it also been promoted at the public level?
I saw the answer to this question in the comments of people who had gone to see the historical bridges of the Karun River in Ahvaz for tourism. I found the comment of someone interesting who wished that Lake Urmia had one of the bridges of the Karun River so that they could introduce Lake Urmia as a road and a place to see!
I witnessed the same point when they only gave 17 comments about the bridge, which they knew as a passageway to Lake Urmia. This means that the bridge has not been famous enough, and the reason for this has been the lack of information both on the bridge deck and in the production of content in cyberspace. The Lake Urmia Bridge today has a reputation that is only twice as famous as the Ferdowsi Kashafrud Bridge, and this is a very small number for a lake that still has water.
Opposition to most improvement plans
There is a lot of complaining about Lake Urumieh, like the Kashafrud River. There is so much boasting and complaining that compassionate expert opinions are lost in it. Right where the Lake Urmia Bridge is talked about as a support for the development of tourism in the region, there is someone who says that this bridge was the cause of the drying up of the lake and its springs. Or for agriculture in the region: When it comes to improving the agricultural situation in the province, there is definitely someone who opposes the prosperity and development of agriculture, especially the province's apple orchards.
What is more interesting is that the person who was responsible for the restoration of Lake Orumia has the sharpest tongue compared to others in terms of boasting and complaining.
Lake Urumia Restoration Project Requires trade off
Any plan presented for the restoration of the lake requires trade-off to improve its conditions. So far, good measures and suggestions have been presented to improve it, and they need to be continued, public information needs to be provided, and existing challenges and obstacles must be overcome with patience and perseverance.

زیرساخت رودخانه یا برجام

بحران آب، شکاف آماری و مناقشه‌های پنهان در مدیریت منابع

مقدمه
تابستان ۱۴۰۳ و حتی 1404 با شاخص‌های جوی هشداردهنده‌ای آغاز شده اند. در یکی از روزهای تیرماه، دمای ۳۳ درجه سانتی‌گراد، رطوبت ۹ درصد و شاخص فرابنفش ۱۲.۱ (در بازه بسیار خطرناک) شرایطی پدید آورده که حتی چند دقیقه قرار گرفتن در فضای باز نیز تهدیدی برای سلامت عمومی تلقی می‌شود. در چنین شرایطی، تأمین منابع آبی پایدار نه تنها یک نیاز زیستی، بلکه یک چالش امنیتی و اجتماعی به شمار می‌رود.

پروژه انتقال آب عمان؛ امیدی برای شرق کشور
طرح انتقال آب از دریای عمان به استان‌های شرقی ایران، یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های آبی در تاریخ ایران به شمار می‌رود. این طرح، در ۱۸ جبهه کاری فعال است و طبق برنامه، تا پایان سال ۱۴۰۵ آب دریای عمان را به مشهد خواهد رساند. هدف این پروژه، رفع عطش مزمن خراسان، سیستان و بخش‌هایی از جنوب خراسان جنوبی است.
اما در کنار امید، پرسش‌هایی بنیادین نیز مطرح است: آیا انتقال بین‌حوضه‌ای آب، راه‌حلی پایدار است؟ آیا بهره‌برداران نهایی آمادگی مدیریت این آب را دارند؟ و آیا واقعاً جایگزینی برای این راه‌حل پرهزینه وجود ندارد؟

کشف منابع آبی در هامون؛ فرصت یا توهم؟
تیمی از کارشناسان حوزه آبخیزداری اخیراً با حضور میدانی در منطقه زابل، ادعایی جنجالی را مطرح کرده‌اند: در ارتفاعات مرزی زاهدان و خراسان جنوبی، منابع آبی زیرسطحی به‌اندازه‌ای وجود دارد که هم آب شرب زابل را تأمین کند و هم کشاورزی هیدروپونیک را ممکن سازد.
این یافته‌ها بر پایه داده‌های راداری و نه صرفاً آمار ایستگاه‌های هواشناسی به‌دست آمده‌اند. تحلیل‌گران معتقدند که تکیه‌ صرف بر داده‌های محدود هواشناسی، تصویری ناقص و حتی گمراه‌کننده از وضعیت واقعی آب ارائه داده است.

خطای آماری که میلیاردها هزینه آفرید
یک «صفر» اشتباه در ثبت بارش در ایستگاه‌های هواشناسی، به‌تنهایی زمینه‌ساز اجرای ده‌ها پروژه عظیم آب‌شیرین‌کن و برداشت آب ژرف شده است.
کارشناسان تأکید می‌کنند که اگر به‌جای اعتماد مطلق به داده‌های ایستا، از روش‌های دقیق‌تری چون سری زمانی و تصویربرداری راداری استفاده می‌شد، سیاست‌گذاری‌های پرهزینه امروز به‌شکلی مؤثرتر و منطقی‌تر طراحی می‌شدند.

پرونده زاینده‌رود؛ قضاوت ناعادلانه درباره آبخیزداری
در بحران زاینده‌رود، وزارت نیرو پروژه‌های آبخیزداری را مقصر کم‌آبی سد دانست. اما پژوهشگران حوزه منابع طبیعی با تحلیل روندهای بلندمدت از سال ۱۳۶۰ تاکنون، نشان دادند که افت شدید سطح آب زیرزمینی، افزایش سطح زیرکشت و توسعه کشاورزی در دوران خشکسالی، نقش اصلی را ایفا کرده‌اند.
به‌عبارتی، رشد کشاورزی در شرایط کم‌بارشی تنها از یک منبع تغذیه شده است: آب‌های زیرزمینی.

تمرکزگرایی در سیاست‌گذاری آب؛ صدای خاموش منابع طبیعی
در بسیاری از مناقشه‌های آبی، وزارت نیرو به‌دلیل نفوذ و قدرت اجرایی، نقش غالب را ایفا می‌کند. در مقابل، حوزه آبخیزداری – با وجود آن‌که پروژه‌هایش اثرات بلندمدت مثبت دارند – کمتر توان دفاع از خود را دارد.
مصداق بارز این موضوع، مناقشه بر سر پروژه زاینده‌رود است که علی‌رغم مستندات علمی، موجب تضعیف جایگاه آبخیزداری شد.

تضادهای سیاست آبی: چرا فقط در کویر سد می‌زنیم؟
در استان‌هایی چون گیلان، میلیاردها مترمکعب آب شیرین مستقیماً به خزر ریخته می‌شود. چرا هیچ برنامه‌ای برای مهار این آب‌ها ارائه نشده است؟ چرا پروژه‌های سدسازی عمدتاً در مناطق کویری اجرا می‌شوند، نه در نزدیکی دریا؟
آیا سیاست آبی کشور، بیش از آنکه بر اساس ظرفیت واقعی مناطق طراحی شود، متأثر از منافع اقتصادی و ملاحظات سیاسی نیست؟

طنز تلخ مدیریتی؛ آب اشتباهی صادر شد!
در رخدادی کم‌سابقه، ۵ میلیون مترمکعب آب از منطقه سیستان به افغانستان منتقل شد. این در حالی بود که هم‌زمان، خبر اخراج ۵ میلیون مهاجر غیرمجاز منتشر شده بود.
آیا این هم‌زمانی حاصل اشتباهی در اطلاع‌رسانی بوده؟ آیا اگر سازوکار مدیریت داده‌ها و خبررسانی درست عمل می‌کرد، این اشتباه پرهزینه رخ می‌داد؟

نتیجه‌گیری: اصلاح نگرش، نه صرفاً اصلاح زیرساخت
مدیریت آب در ایران نیازمند بازنگری عمیق در منطق تصمیم‌گیری و منابع داده‌ای است. در کنار توسعه زیرساخت‌ها، باید به داده‌های میدانی، منابع طبیعی، سری‌های زمانی و تحلیل روندها بیشتر توجه کرد. تحلیل چالش‌های سیاست‌گذاری آبی در ایران با نگاهی به پروژه‌های انتقال، آمار هواشناسی و آبخیزداری حاکی از آن است که درسطح دیپلماسی به جای اینهمه خرج که برای برجام کردند می‌توانستند با جمع آوری آبهای سطحی رودخانه ای به اسم ایرانرود در کنار سایر رودها درست کنند.
به جای اینکه با کاغذ پاره ای به اسم برجام پول، وقت و زندگی ما را صرف آن کنند می‌توانستند آبها را جمع کنند و رودخانه ای نزدیک محل زندگی ما شکل دهند که پاسخی باشد به نیاز امروز به بحران آب و گرمایش زمین.
این کارها را نکردند و از برجام که کاغذ پاره ای بیش نبود دستمایه ای برای سالها عقب نگه داشتن کشور ساختند. کوتاه هم نمی آیند و وقتی که میگوییم جایزه ای که بابت دستاورد هیچ در برجام به خود دادین را پس بدهید تا به سازندگی کشور و حل زیست محیطی آن بپردازیم می گویند حرف عجیبی است.
میگویند آنکه آن نفری صد سکه که بین خود بعنوان پاداش ثبت برجام پخش کردیم داده ای است که پس گرفتنی نیست.

______________

Water Crisis, Statistical Gap and Hidden Conflicts in Resource Management

Surface Water Collection Channel

Introduction
Summer 2024 has begun with alarming weather indicators. On one day in July, a temperature of 33 degrees Celsius, 9% humidity and an ultraviolet index of 12.1 (in the very dangerous range) have created conditions where even a few minutes of being outdoors is considered a threat to public health. In such conditions, providing sustainable water resources is not only a biological need, but also a security and social challenge.

Oman Water Transfer Project; Hope for the East of the Country
The project to transfer water from the Sea of ​​Oman to the eastern provinces of Iran is one of the largest water projects in the history of Iran. This project is active on 18 work fronts and, according to the plan, will deliver water from the Sea of ​​Oman to Mashhad by the end of 2025. The goal of this project is to quench the chronic thirst of Khorasan, Sistan and parts of southern South Khorasan.
But alongside the hope, there are also fundamental questions: Is inter-basin water transfer a sustainable solution? Are the end users prepared to manage this water? And is there really no alternative to this costly solution?

Discovery of water resources in Hamoon: Opportunity or illusion?

A team of watershed management experts recently made a controversial claim in the Zabol region, with a field presence: in the border heights of Zahedan and South Khorasan, there are subsurface water resources large enough to both supply Zabol with drinking water and make hydroponic agriculture possible.

These findings were obtained based on radar data and not just statistics from weather stations. Analysts believe that relying solely on limited weather data has provided an incomplete and even misleading picture of the real water situation.

Statistical error that cost billions
A single “zero” in rainfall recording at meteorological stations has paved the way for dozens of massive desalination and deep-water harvesting projects.
Experts emphasize that if more accurate methods such as time series and radar imaging were used instead of relying entirely on static data, today’s costly policies would have been designed more effectively and logically.

Zayandeh Rud case; unfair judgment on watershed management
In the Zayandeh Rud crisis, the Ministry of Energy blamed watershed management projects for the dam’s water shortage. However, natural resources researchers, analyzing long-term trends since 1988, have shown that the sharp drop in groundwater levels, the increase in cultivated area, and the development of agriculture during the drought played a major role.
In other words, agricultural growth in low-rainfall conditions has been fueled by only one source: groundwater.

Centralization in water policymaking; the silent voice of natural resources
In many water disputes, the Ministry of Energy plays a dominant role due to its influence and executive power. In contrast, the watershed management sector – despite the fact that its projects have positive long-term effects – is less able to defend itself.
A clear example of this is the dispute over the Zayandeh Rood project, which, despite scientific documentation, weakened the position of watershed management.

Water policy contradictions: Why do we only build dams in the desert?
In provinces such as Gilan, billions of cubic meters of fresh water are poured directly into the Caspian Sea. Why has no plan been presented to control this water? Why are dam projects mainly implemented in desert areas, not near the sea?
Isn’t the country’s water policy influenced by economic interests and political considerations rather than being designed based on the actual capacity of the regions?

A bitter managerial irony; the wrong water was exported!

In a rare event, 5 million cubic meters of water were transferred from the Sistan region to Afghanistan. This was while at the same time, news of the expulsion of 5 million illegal immigrants was published.

Was this synchronicity the result of a mistake in information dissemination? Would this costly mistake have occurred if the data management and information dissemination mechanism had been functioning properly?

Conclusion: Attitude reform, not just infrastructure reform
Water management in Iran requires a deep review of the decision-making logic and data sources. In addition to infrastructure development, more attention should be paid to field data, natural resources, time series, and trend analysis. An analysis of the challenges of water policymaking in Iran, looking at the transfer projects, meteorological statistics and watershed management, indicates that at the diplomatic level, instead of spending all this money on the JCPOA, they could have created a river called Iran River by collecting surface water alongside other rivers.
Instead of spending our money, time and lives on a piece of paper called the JCPOA, they could have collected the water and formed a river near our place of residence that would be an answer to today's need for water crisis and global warming.
They did not do these things and made the JCPOA, which was nothing more than a piece of paper, a tool to hold the country back for years. They do not hesitate and when we say that you should return the reward you gave yourself for the achievement of nothing in the JCPOA so that we can focus on building the country and solving its environmental problems, they say that it is a strange thing to say.
They say that the hundred coins that we distributed among ourselves as a reward for registering the JCPOA is data that cannot be taken back.